خطر پس زدن پیوند

پژوهشگران، زیست نشانگرهای بالقوه جدیدی را برای نظارت بر خطر پس زدن پیوند، شناسایی کرده اند. سلول‌های T فولیکولار کمکی، برای درمان های کاهش دهنده‌ی خطر پس زنی و درمان بیماری‌های خودایمنی، سلول‌های هدف و کلیدی هستند.


یک فرصت نادر برای استفاده از نمونه‌های خون و نیز بافت انسان‌های گیرنده پیوند، به پژوهشگران ایمنی شناسی در موسسه بابراهام امکان داده است تا دقیقا مشخص کنند که یک داروی سرکوب کننده سیستم ایمنی در پیشگیری از تولید آنتی بادی ها بر علیه بافت پیوند شده، چگونه عمل می‌کند. این درک، از طریق همکاری با پژوهشگران ایمنی شناسی پیوند در آکسفورد به دست آمده و می تواند به بهبود روش‌های شناسایی گیرندگان پیوندی که در خطر پس زنی هستند و درمان بیماری‌های خودایمنی، منجر شود.

بر اساس یافته‌های تحقیق، پژوهشگران تاثیر درمان را با یک داروی سرکوب‌گر ایمنی به نام تاکرولیموس روی یک نوع از سلول‌های ایمنی به نام سلول‌های T فولیکولار کمکی (Tfh) ارزیابی کردند. این‌ها سلول‌های اصلی تولیدکننده‌ی آنتی بادی بوده و هدفی برای استراتژی‌های درمانی جهت مدیریت آنتی بادی‌های مخرب برای مثال در بیماری‌های خودایمنی یا در پیوند عضو هستند.

در این تحقیق، نمونه‌های خون و غدد لنفاوی ۶۱ گیرنده پیوند کلیه آنالیز شد. برخی از آن‌ها پیش از جراحی پیوند، تحت درمان با تاکرولیموس قرار گرفته بودند. استفاده از نمونه‌های خون و غدد لنفاوی، امکان مقایسه‌ی سلول‌های ایمنی درگردش و همتایان آن‌ها که در غدد لنفاوی سکونت دارند را فراهم آورد.

پژوهشگران دریافتند که تاکرولیموس به طور ویژه تعداد سلول‌های Tfh در گردش و نیز سلول‌های Tfh یافت شده در غدد لنفاوی را کاهش می‌دهد. تایید این امر برای مانیتورینگ گیرندگان پیوند پس از جراحی، که تنها با استفاده از نمونه‌های خونی امکان پذیر است، اهمیت دارد.

بر این اساس، انتظار می‌رود کاهش تعداد کلی سلول‌های Tfh با سرکوب پس زنی عضو همبستگی داشته باشد، درحالی که تعداد بالای Tfh نشان دهنده‌ی یک پاسخ ایمنی خواهد بود که به طور بالقوه سبب آسیب به عضو می گردد.

سرپرست گروه موسسه بابراهام و نویسنده ارشد مشترک، دکتر میشل لینترمن در این باره می گوید: «اکنون ما تاکرولیموس را به عنوان دارویی که سلول‌های T فولیکولار کمکی را مهار کرده و شکل گیری آنتی بادی‌ها را کاهش می‌دهد، شناسایی کرده ایم. این نشان می‌دهد که ما می‌توانیم این دارو را به عنوان روشی برای درمان بیماری‌هایی که در آن ها عمل سلول‌های T فولیکولار کمکی، علت اساسی بیماری است، استفاده کنیم.»

این یافته‌ها ارتباط تشخیصی استفاده از سلول های Tfh  را به عنوان زیست نشانگری برای ارزیابی وضعیت سرکوب ایمنی گیرنده عضو، مشخص می‌سازد. این موضوع به پیشرفت های صورت گرفته در مراقبت از بیماران بر اساس وضعیت سیستم ایمنی آن‌ها اشاره دارد و تصویر دقیق تری را از آن چه روش های کنونی مانیتورینگ، از سطوح داروهای سرکوب گر ایمنی در بدن به دست می دهند، فراهم می‌کند.

✳️ مترجم: آزاده داودی

لینک خبر
عضویت در زیست فن پزشکی
عضویت در کانال زیست فن

بارگذاری نوشته های مرتبط بیشتر
مطالب بیشتر از این نویسنده عاطفه سادات محسن زاده
بارگذاری بیشتر در ایمونولوژی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

بررسی کنید

دگرگونی پزشکی با توالی یابی ژنوم شخصی

پروژه‌ی ژنوم انسان با صرف هزینه‌ای بالغ بر ۳ میلیارد دلار، در سال ۲۰۰۳ به اتمام رسید. از آ…