بازنشربیوتکنولوژی دارویی

افزایش کارایی دارو رسانی به کمک نوعی هیدروژل

پژوهشگران آمریکایی، نوعی هیدروژل ابداع کرده‌اند که می‌تواند داروها را به قسمت‌های مورد نظر بدن انتقال دهد.


داروهایی که از شکل‌گیری پروتئین‌های ناخواسته یا مضر پیشگیری می‌کنند، در حال حاضر برای درمان بیماری‌های بسیاری از جمله سرطان ارائه می‌شوند. این داروها بر اساس “آران‌ای” (RNA) و یا “آران‌ای خاموشگر” (siRNA) بیمار تجویز می‌شوند، اما رسیدن داروها به هدف مورد نظر از جمله تومور، یک چالش به شمار می‌رود؛ زیرا آران‌ای خاموشگر می‌تواند به سرعت در بدن تخریب شود و کارآیی سیستم انتقال را از بین ببرد. همچنین، داروها برای وارد شدن به سلول‌ها با چالش‌هایی رو به رو می‌شوند.

پژوهشگران “دانشگاه ایلینوی در شیکاگو” (UIC)، نوعی هیدروژل ارائه داده‌اند که می‌تواند آران‌ای خاموشگر را مستقیما به هدف مورد نظر برساند.

پژوهشگران دیگر نیز پیش از این تلاش کرده‌اند تا مولکول‌های آران‌ای خاموشگر را با برخی مواد مرتبط کنند تا نانوذراتی ارائه دهند که از تخریب آران‌ای خاموشگر پیشگیری می‌کنند و داروها را در وارد شدن به سلول یاری می‌دهند. در هر حال، امکان رسیدن داروهای ادغام شده با نانوذرات به سلول‌های مورد نظر، کمتر است؛ در نتیجه برای رسیدن به هدف باید چندین دوز از دارو به کار رود و این موضوع، خطر عوارض جانبی منفی را افزایش می‌دهد.

هیدروژل‌هایی که از نظر زیستی سازگار هستند، تاکنون برای رساندن دارو به نواحی خاصی از بدن به کار رفته‌اند. می‌توان یک ورقه از هیدروژل حاوی دارو را روی قسمتی از بدن که به دارو نیاز دارد، قرار داد و یا حتی آن را تزریق کرد، اما مشکل اینجاست که داروهای ادغام شده با هیدروژل، اغلب به سرعت روی سلول‌ها و بافت‌های اطراف پخش می‌شوند و از رسیدن داروی کافی به محل مورد نظر جلوگیری می‌کنند. تغییر در تخلخل هیدروژل، میزان تخریب آن و وابستگی آن به دارو می‌تواند انتشار آن را به تأخیر بیندازد.

“ابن آلسبرگ” (Eben Alsberg)، استاد دانشگاه ایلینوی و همکارانش، راهبرد منحصر به فردی برای ابداع هیدروژل ارائه دادند که امکان کنترل انتشار آران‌ای خاموشگر را به مرور زمان فراهم می‌کند. آنها با ادغام شیمیایی آران‌ای خاموشگر و هیدروژل توانستند انتشار دارو را کنترل کنند. هنگامی که این ترکیب در محیط مبتنی بر آب قرار می‌گیرد، اتصال میان آران‌ای خاموشگر و هیدروژل از بین می‌رود و دارو در بدن پخش می‌شود.

“آلسبرگ” گفت: شاید بتوانیم در آینده از این فناوری برای پیشگیری از تولید پروتئین‌های خاصی که به پیشرفت یک بیماری خاص منجر می‌شوند، استفاده کنیم و یا با کمک آن، سلول‌های بنیادی را به صورت مطلوب تغییر دهیم تا بتوانند بافت‌های آسیب‌دیده‌ای مانند استخوان یا غضروف را ترمیم کنند.

توسط
ایسنا
برچسب‌ها
نمایش بیشتر

مریم رحیمی

دانشجوی مقطع کارشناسی، رشته ی زیست فناوری دانشگاه الزهرا(س) هستم. در سال ۹۷ به زیست فن پیوستم و در حال حاضر در بخش خبری پزشکی مولکولی مشغول به فعالیت می باشم.

نوشته‌های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

+ 77 = هشـتاد

دکمه بازگشت به بالا
EnglishIran
بستن