مطالعات پایهمهندسی پروتئین

کشف عملکرد پروتئین های خاص: بهبود اندازه‌گیری‌ بالینی تغییرات شبکیه چشم

دانشمندان دانشگاه آلاباما در بیرمنگام (UAB) پروتئین های GARP1 و GARP2 یا پروتئین های غنی از گلوتامیک اسید 1 و 2 را مورد مطالعه قرار دادند تا متوجه نحوه عملکرد طبیعی انتقال نور در چشم شوند.


پروتئین های GARP1, GARP2 از روی یک ژن رونویسی شده و با 318 آمینواسید معرفی می شوند. این دو، پروتئین های غیر سازمانده‌ای شده با کانفورماسیون ها و فعل و انفعالات متعدد هستند. هدف پژوهش انجام شده تعیین دقیق عملکردهای این دو پروتئین است.

محققان دانشگاه UAB از موش های دستکاری ژنتیکی شده (knockout) استفاده کردند که کمبود پروتئین های GARP و زیر واحد β کانال های وابسته به cGMP را داشتند. زیرواحد β قسمتی از کانال غشایی محسوب می شود که مسئول ایجاد سیگنال های الکتریکی در پاسخ به نور است. بعدازآن دانشمندان موش های دست کاری ژنتیکی شده‌ای را استفاده کردند که هر یک از این ژن‌ها را به‌تنهایی بیان می کرد. تغییرات شبکیه در طی 3 تا 10 هفته با استفاده از تکنیک OCT (Optical coherence tomography-نوعی تصویربرداری با استفاده از نور برای تعیین ضخامت شبکیه) و میکروسکوپ الکترونی گذاره بررسی شد.

میزان نازک شدن لایه خارجی شبکیه در مقایسه با موش های طبیعی برای موش هایی که به تنهایی GARP2 را کد می کردند و فاقد زیرواحد β بودند، از همه بیشتر بود و در رتبه بعدی موش هایی که در هر دو نوع پروتئین GARP دچار جهش بودند، قرار داشتند. کاهش قطر کل شبکیه در مقایسه با موش های طبیعی، برای موش های تولید کننده GARP2 به تنهایی از همه بیشتر بود.

تجزیه تحلیل یافته ها نشان داد که پروتئین GARP2 تجزیه شبکیه را تسریع می کند و زمانی که هر دو پروتئین GARP1 حضور داشته باشند GARP1 اثر منفی GARP2 را محدود می کند؛ بنابراین نقش معین و جداگانه هردو نوع پروتئین در گیرنده های نور مشخص شد.

ترجمه: سیمین دخت افرا

لینک مقاله
لینک خبر

برچسب‌ها
نمایش بیشتر

نوشته‌های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
EnglishIran
بستن
بستن