علوم اعصاب

تغییر بیان ژن در مدارهای مغز با مصرف کوکائین

در این پژوهش، تغییرات ژنتیکی منحصر به فردی در مدارهای پاداش مغز شناسایی شده اند که با مصرف کوکائین، مرتبط بوده و شامل نخستین مصرف، ترک و قرار گرفتن مجدد در معرض ماده مخدر، پس از یک مدت طولانی ترک آن می شوند. این یافته ها اطلاعات مهمی را درباره چگونگی بیان ژن برنامه ریزی مجدد اعتیاد نشان داده و با جزئیات بی سابقه ای، درباره اساس مولکولی اعتیاد به کوکائین اطلاعات فراهم می کند.


در این مطالعه، به شرح تغییرات ترنسکریپوتومی در پاسخ به خودتجویزی کوکائین در موش‌ها، پرداخته است. موش ها قادر بودند مانند یک مدل اعتیاد انسان، خودتجویزی کوکائین داشته باشند و تغییرات در بیان ژن با رفتار شبه اعتیادی آن ها مرتبط بود.

جان کریستال، دبیر Biological Psychiatry، در این رابطه می گوید:«این مطالعه به طور ظریفی، پیچیدگی پاسخ مولکولی مغز را به خودتجویزی کوکائین برجسته ساخته و به مکانیسم هایی اشاره می کند که می توانند توسط درمان های مختلف هدف قرار داده شوند.»

پژوهش های قبلی به علت تمرکز بر ژن های خاص، یا منطقه ای ویژه از مغز یا صزفا یک جنبه از اعتیاد به کوکائین، محدود بوده اند. اما مطالعات مولکولی ای که هدف آن ها بهبود درمان اعتیاد است، به علت تغییرات در ژن هایی که در مناطق مغز متفاوت اند و در برخی مناطق افزایش یافته و در برخی مناطق کاهش می یابند، پیچیده شده اند.

نویسنده ارشد این مقاله، اریک نستلر، از دانشکده پزشکی ایکان در Mount Sinai در نیویورک، می‌گوید: «این پژوهش نخستین پژوهش در این نوع است که ترنسکریپتوم کلی را در مغز، حین چرخه زندگی خودتجویزی کوکائین مشخص می سازد.» پژوهشگران شش ناحیه از مغز، متشکل از مدار پاداش مغز را آزمایش کردند و منبع عظیمی از اطلاعات را برای مطالعه اساس زیست شناختی اعتیاد به کوکائین فراهم آوردند.

برای مشخص ساختن کل چرخه زندگی، دکتر نستلر و همکارانش به دنبال تفاوت ها در بیان ژن ها در زمانی که موش ها برای نخستین بار در معرض کوکائین قرار می گرفتند، در موش های معتاد به کوکائین پس از یک دوره کوتاه (۲۴ ساعت) یا بلند (۳۰ روز) ترک ماده و بالاخره زمانی که موش های معتاد پس از ۳۰ روز ترک، دوباره در معرض ماده قرار می گرفتند، بودند.

دکتر نستلر می گوید: «بنابراین طراحی آزمایش به ما امکان داد که چگونگی تغییرات بیان ژن ناشی از مصرف ارادی کوکائین را در مناطق پاداشی مغز، در طول زمان، مطالعه کنیم.»

این آنالیز تغییراتی را در بسیاری از رونوشت ها از جمله آن هایی که در فرایند های زیست شناختی کلیدی نقش دارند نشان داد و سرنخ هایی را از عملکردهای مغزی که می توانند منجر به اعتیاد به کوکائین شوند، فراهم آورد.

درواقع، بسیاری از تغییرات در مدار پاداش، یک جهتی بودند (کاهش یا افزایش) که نشان می دهد آن ها می توانند اهداف خوبی برای درمان های جدید باشند. اما به طور جالبی، اندازه تغییرات به شرایط بستگی دارد – جایی که موش در چرخه زندگی خودتجویزی کوکائین قرار دارد – که تغییرات منحصر به فرد ژن در ارتباط با مراحل مصرف دارو را برجسته می سازد.

گفتنی است این پژوهش همچنین چندین مولکول مسئول تنظیم بیان ژن های مرتبط با رفتار های شبه اعتیادی را نیز شناسایی کرده است.

✳ مترجم: محمد شجاعیه

☑ لینک مقاله

Rate this post
برچسب‌ها
نمایش بیشتر

نوشته‌های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
EnglishIran
بستن
بستن