بیوتکنولوژی داروییسرطاننانوبیوتکنولوژی

درمان سرطان به کمک ترکیب ذرات نانو

برای آن‌که بتوان سرطان را به بهترین نحو درمان کرد به طوری که کم‌ترین عارضه جانبی را به دنبال داشته باشد، باید بتوان داروی فعال را به صورت انتخابی تنها در تومور و نه در جایی دیگر به غلظت بالایی رساند. برای این منظور دانشمندان رویکرد جدیدی مطرح کرده‌اند که در آن دو جزء سینرژیستیک دارو با هم ادغام شده و یک دیمر را تشکیل می‌دهند. این دیمرها را می‌توان روی نانوانتقال‌دهنده پلیمری سوار کرد و در نتیجه میزان بالایی از دیمرها را از این طریق به تومور رساند.


میسل‌های پلیمری مهم‌ترین نانوانتقال‌دهنده‌هایی هستند که در درمان سرطان به کار می‌روند اما علی‌رغم ارتقاء سیستم حمل و نقل دارو، می‌بایست چالش‌های دیگری را هم بر طرف کرد از جمله: عدم لود شدن کافی دارو، رهاشدن اولیه دارو ، عدم امکان مانیتورکردن توزیع دارو و محدودیت در تجمع دارو درون بافت توموری.

برای غلبه بر این مشکلات دانشمندان مؤسسه ملی Bethesda در آمریکا از یک حقه ساده اما کارساز استفاده کردند. آن‌ها دو دارو، camptothecin و یک  حساس‌کننده نوری را برای تشکیل دیمر به هم متصل کردند. دیمرها در مقایسه با زمانی که قطعات جدایی بودند میزان آب‌گریزی بیشتری دارند، در نتیجه به راحتی در قسمت درونی میسل‌ها قرار می‌گیرند. میسل‌ها را می‌توان با میزان بالایی از دیمرها (95%) بارگذاری کرد.

علاوه بر این به‌خاطر همین آبگریز بودن، زمانی که دیمرها در خون حمل می‌شوند، از میسل جدا نمی‌شوند و این عوارض جانبی دارو را هم کاهش می‌دهد. هر دو جزء غیرفعال اولیه دیمر، با یک پل دی‌سولفیدی به هم وصل شده‌اند که تنها با یک واکنش وابسته به گلوتاتیون شکسته خواهند‌شد. گلوتاتیون یک پروتئین کوچک است که با غلظت بالایی در بسیاری از تومورها وجود دارد. پس هر دو دارو تنها زمانی فعال خواهند شد که درون سلول توموری با این واکنش گلوتاتیونی از هم جدا شوند.

از طرفی هرگاه به ناحیه توموری لیزر تابانده شود، قطعه حساس‌کننده نوری، مولکول اکسیژن سلول را به اتم‌های واحد فعال اکسیژن تبدیل می‌کند، که باعث آسیب‌دیدن سلول‌ها می‌شود و کمبود اکسیژن ایجاد می‌کند. Camptothecin هم فاکتور آلفا یک سلول را مهار می‌کند و به سلول‌ها کمک می‌کند که در برابر کمبود اکسیژن مقاوم شوند. دیگر اثر camptothecin این است که DNA سلول‌های توموری را تخریب می‌کند.

به‌علاوه حساس‌کننده نوری یک رنگ فلئورسنتی است و زمانی که به مس64، ایزوتوپ پرتوافشان متصل شود به آن قابلیت رؤیت‌شدن با تصویربرداری فلئورسنتی و PET(positron emission tomography) را می‌دهد.

تاکنون آزمایشاتی که با روش کشت سلول و یا بر روی موش‌های توموری شده صورت گرفته نشان می‌دهد روش اخیر می‌تواند انتقال و تجمع داروی بهتری داشته باشد در حالی که عوارض جانبی بسیار کمتری به‌دنبال دارد . همچنین توده توموری هم با این روش بسیار تحلیل می‌رفته است.

لینک خبر
لینک مقاله

برچسب‌ها
نمایش بیشتر

نوشته‌های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید

بستن
دکمه بازگشت به بالا
EnglishIran
بستن
بستن