فیبروبلاست‌ها و سرطان پانکراس

سرطان پانکراس علایم ابتدایی مشخصی ندارد، زیرا این بیماری معمولا پس از آن‌که گسترش یافته و پاسخ کمی به شیمی درمانی نشان می‌دهد، تشخیص داده‌ می‌شود. از طرفی اکثر بیماران مبتلا به سرطان پانکراس حتی به کمک دارو، تنها شش ماه پس از تشخیص، زنده می‌مانند. محققان آزمایشگاه دکتر توستون معتقدند امکان وجود درمان‌های موثرتر هنوز وجود دارد.


بنا به گفته محققان، یکی از چالش‌ها در درمان این بیماری این است که سلول‌های سرطانی در پانکراس با ماتریس متراکمی که آن‌ها را احاطه کرده، محافظت می‌شود. این ماتریکس، مخلوطی از اجزای خارج سلولی و سلول‌های غیر سرطانی به نام استروما می‌باشد. در سرطان‌های پانکراس، این مواد فیبری به‌طور ویژه‌ای به مقادیر فراوانی وجود دارند، که تقریبا ۹۰ درصد از توده تومور را تشکیل می‌دهد. این استروما مانع از تأثیر کاربردی داروهای ضدسرطان می‌شود. علاوه‌براین، سلول های استروما فاکتورهایی را ترشح می‌کنند که به رشد تومور کمک می‌کنند.

اگرچه غلبه بر اثر محافظتی استروما مسئله‌ای چالش برانگیز به نظر می‌رسد، اما یافته‌های جدید تیم تحقیقاتی توستون خبر از ابداع یک استراتژی امیدوار کننده می‌دهد. نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که داروهایی که مسیرهای سلولی مناسب را مورد هدف قرار می دهند می توانند نه تنها سلول‌های حمایت کننده از تومور در استروما را سرکوب کنند بلکه می‌توانند آن‌ها را جهت مقابله با سرطان به‌کار گیرند. عنصر کلیدی استروما نوعی سلول به نام فیبروبلاست است. فیبروبلاست‌ها با تولید فاکتورهایی سبب رشد سلول های سرطانی شده و از این طریق مانع حمله سیستم ایمنی بدن به سلول‌های سرطانی می‌شوند.

مطالعات قبلی این تیم تحقیقاتی نشان می‌دهند که استرومای تومورهای پانکراس حاوی حداقل دو نوع فیبروبلاست است. یک نوع از آن‌ها دارای ویژگی‌ ارتقادهنده رشد تومورها بوده در حالی که نوع دیگر، به نظر می‌رسد که دارای اثر کاملاً متضادی باشد. نکته قابل توجه آن که به گفته دکتر بایف: “این سلول‌ها بسته به سیگنال‌هایی که از محیط پیرامون خود و سلول‌های سرطانی دریافت می‌کنند، می توانند به یکدیگر تبدیل شوند. این نکته از دید تئوری بسیار مفید و امیدبخش است، زیرا می‌توان از این طریق سلول‌های ارتقادهنده رشد توموری را به سلول‌های محدودکننده رشد توموری تبدیل کرد.”

محققان در این مطالعه، سیگنال‌های خاصی را که توسط سلول‌های سرطانی تولید می‌شوند و اهمیت خاصی در تعیین مشخصه فیبروبلاست‌ها در تومورهای پانکراس دارند را کشف کردند. آن‌ها کشف کرده‌اند که مولکول IL-1، سبب می‌شود که فیبروبلاست‌ها دارای ماهیت ارتقا دهنده رشد سرطان باشند. در حالی‌که مولکول دیگری به نام TGF-beta، فیبروبلاست ها را در یک وضعیت ضد سرطان نگه می‌دارد. محققان در حال بررسی آنند که به دنبال دست‌کاری سیگنالینگ IL-1 و TGF-beta و تبدیل انواع فیبروبلاست‌ها به یکدیگر (و تلفیق این مطالعات با تکنیک‌های ضدسرطانی نظیر شیمی‌درمانی)، در تومورهای پانکراس چه اتفاقی می افتد.

لینک خبر
لینک مقاله

بارگذاری نوشته های مرتبط بیشتر
مطالب بیشتر از این نویسنده مونا تقی زاده
بارگذاری بیشتر در سرطان

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

بررسی کنید

کلسیم، مسیر درمانی جدید برای اختلال میتوکندری

یکی از عاملین اصلی پیشرفت بسیاری از اختلالات نورودژنراتیو نظیر پارکینسون، آلزایمر و هانتین…