بیوتکنولوژی داروییسرطان

موفقیت در مسیر درمان تومورهای مغزی

محققان دانشگاه Bonn از پیشرفت‌های چشمگیری در درمان گلیوبلاستوما خبر می‌دهند. حدود یک سوم از بیماران مبتلا به گلیوبلاستوما، به نوع ویژه‌ای از این نوع تومور مغزی که اتفاقاً بسیار تهاجمی و شایع است، رنج می‌برند. داروی Temozolomide در درمان نوع خاصی از گلیوبلاستوما بسیار مؤثر است اما اثر این دارو محدود است به همین دلیل محققان این دارو را به‌همراه یک داروی سرطانی دیگر، مورد استفاده قرار دادند. این مطالعه در مجله The Lancet منتشر شده‌است.


سالانه حدود 2400 نفر در آلمان به گلیوبلاستوما مبتلا می‌شوند. بیشتر افراد مبتلا به این بدخیمی بزرگسالان بین 50 تا 70 سال هستند. بیماران پس از پرتودرمانی، شیمی درمانی را به‌همراه ماده تموزولومید (TMZ) تجربه می‌کنند. این ماده به عنوان موثرترین سلاح در برابر گلیوبلاستوما شناخته می‌شود. این دارو، DNA را در سلول‌های سرطانی تغییر داده که در نتیجه باعث مرگ این سلول‌ها می‌شود. اگرچه این فرآیند به توقف رشد تومور در برخی موارد منجر می‌شود، اما با این حال، این بیماری هنوز قابل درمان نیست.

داروی Temozolomide در درمان نوع خاصی از گلیوبلاستوما بسیار مؤثر است. در این نوع گلیوبلاستوما، یک توالی ژنتیکی در سلول‌های سرطانی، که اصطلاحاً پروموتور MGMT نامیده می‌شود، تغییر می‌کند. این تغییر در پروموتور MGMT به تعبیر کارشناسان، متیلاسیون پروموتر MGMT نامیده می‌شود. این فرآیند باعث می‌شود که ژن MGMT که توسط پروموتور کنترل می‌شود کمتر خوانده شده و به Temozolomide اجازه می‌دهد تا بهتر به سلول‌های تومور حمله کند. با این حال، اثر این دارو محدود است. از طرفی، تلاش برای ترکیب این دارو با داروهای دیگر برای دستیابی به نتایج بهتر، مدت‌ها با دست‌آوردی همراه نبوده‌است.

مطالعه آزمایشگاهی صورت گرفته در این راستا امید تازه ای را به وجود آورد. محققان به سرپرستی پروفسور Herrlinger، داروی Temozolomide را به‌همراه CCNU که داروی سرطانی دیگری است، مورد استفاده قرار دادند. آن‌ها مشاهده کردند که این ترکیب می‌تواند به‌میزان قابل توجهی پیش‌آگهی این بیماری را بهبود بخشد. دکتر Herrlinger در ادامه بیان می‌کند که: “برای تأیید این نتایج، ما کارآزمایی بالینی دیگری را در ابعاد بزرگ‌تر آغاز کردیم و خوشبختانه توانستیم نشان دهیم که تجویز CCNU و TMZ به‌طور قابل‌توجهی طول عمر بیماران را افزایش داده و با عوارض جانبی قابل تحملی نیز همراه بوده‌است. “

توسط
EurekAlert
منبع
The Lancet
برچسب‌ها
نمایش بیشتر

نوشته‌های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

9 + یـک =

دکمه بازگشت به بالا
بستن