آباکوسیستم

میکروارگانیسم‌ها بر روی میکروپلاستیک

موجودات زنده می‌توانند در اکوسیستم‌های آب شیرین بر روی میکروپلاستیک رشد کنند. یکی از مطالعات اخیر نشان می‌دهد که گونه پلانکتون Pfiesteria piscicida که توانایی تولید مواد سمی را دارد، ترجیح می‌دهد که بر روی ذرات پلاستیکی کلنی تشکیل دهد. تراکم این گونه‌ پلانکتون بر روی ذرات پلاستیک 50 برابر بیشتر از آب‌های اطراف دریای بالتیک و همچنین حدود دو تا سه برابر بیشتر از تراکم آن‌ها بر روی ذرات چوب شناور در آب است.


یک قطعه پلاستیکی به وزن یک گرم و شناور در دریا، می‌تواند دارای موجودات زنده بیشتری در مقایسه با هزار لیتر آب دریا باشد. تا به امروز، تحقیقات اندکی بر روی موضوع‌هایی همانند این‌که کدام میکروارگانیسم‌ها در اکوسیستم‌های شورمزه بر روی میکرپلاستیک‌ها کلنی تشکیل می‌دهند و نیز کدام گونه‌ها در چنین جمعیتی‌هایی غالب هستند، انجام شده‌ است. گروهی از زیست‌شناسان جانوران آب شیرین، تشکیل طبیعی کلنی توسط میکروارگانیسم‌های یوکاریوتی بر روی میکروپلاستیک‌های ساخته شده از جنس پلی اتیلن (PE) و پلی استایرن (PS) را بررسی کرده‌اند.

این آزمایش 15 روزه شامل انکوبه‌کردن ذرات PE و PS که چند میلی‌متر اندازه داشتند، با جانوران ریز طبیعی در ایستگاه‌های مختلف در دریا بود. سپس دانشمندان از تجزیه و تحلیل توالی برای بررسی جوامع پیچیده بر روی میکروپلاستیک‌ها استفاده کردند.

تاژک‌دار چرخان Pfiesteria piscicida که از گونه‌های پلانکتون بالقوه سمی است، جزو 20 میکروارگانیسم برتر از لحاظ تعداد بر روی میکروپلاستیک بود. اسم این پلانکتون به معنی “قاتل ماهی” است، به این صورت که این پاتوژن می‌تواند با تولید سم به پوست ماهی آسیب برساند. تولید انبوه این سموم می‌تواند تهدیدی جدی برای سلامت انسان‌ها و حیوانات باشد. محققان یک روش برای کمی کردن یک RNA ریبوزومی خاص به‌منظور تخمین تراکم میکروارگانیسم‌های مختلف انتخاب کردند.

رهبر این مطالعه می‌گوید: “میکروپلاستیک‌ها ممکن است یک سکونت‌گاه مهم و وسیله حمل و نقل برای میکروارگانیسم‌ها باشند. آزمایشات ما نشان می‌دهند که میکروارگانیسم‌هایی مانند Pfiesteria piscicida، بر روی قطعه‌های پلاستیکی کلنی تشکیل می‌دهند، جایی که آن‌ها دارای تراکم بالاتری نسبت به آب‌های اطراف و یا خشکی هستند.” یکی دیگر از اعضای این تیم می‌گوید: “برخلاف مواد طبیعی مانند چوب یا کلنی‌های جلبک، ذرات میکروپلاستیک بسیار آهسته تجزیه می‌شوند و بنابراین ممکن است موجودات بر روی خودشان را در فواصل دور جابه‌جا نمایند.”

یک میکروبیولوژیست دریایی در این‌باره می‌گوید: “با این حال، جوامع بر روی ذرات میکروپلاستیک، وقتی سفر می‌کنند و با محیط جدید خود سازگار می‌شوند، اغلب تغییر می‌کنند. بنابراین، این جنبه‌ها نیاز به تحقیق بیشتری دارند.”

توسط
Eurekalert
منبع
Frontiers in Microbiology
برچسب‌ها
نمایش بیشتر

محمد صادق متقی

با سلام. محمد صادق متقی هستم، دانشجوی کارشناسی زیست فناوری در دانشگاه تهران.

نوشته‌های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

هفـت + دو =

دکمه بازگشت به بالا
EnglishIran
بستن