تغییرات RNA و تکامل آفتابگردان

فرایند تکامل آفتابگردان و اهلی شدن آن تنها ۵۰۰۰ سال طول کشید و دانشمندان در صدد کشف مکانیزم‏‌های ژنتیکی هستند که منجر به این انتقال سریع شده است.


آفتابگردان نوعی گیاه استراتژیک محسوب می‏‌شود و به علت دارا بودن مقدار قابل توجهی روغن مرغوب در دنیا از اهمیت ویژه ای برخوردار است. اجداد آفتابگردان اهلی (با نام علمی Helianthus annuus) در سراسر شمال امریکا گسترش داشتند. آفتابگردان وحشی دارای دانه‏‌های کوچک و چندین گل آذین بودند، اما در طول زمان گیاهانی با طبق‏‌های تکی، دانه‌‏های بزرگ‌تر و کیفیت روغن بالاتر انتخاب شدند.

مطالعات جدید بر بررسی پدیده ژنتیکی پیرایش جایگزین تمرکز کرده‌‏اند. پیرایش جایگزین نوعی مکانیسم ملکولی در ارگانیسم‏‌های چند سلولی است که منجر به تولید بیش از یک نوع رونوشت RNA از یک ژن می‏‌شود و درنتیجه پروتئین‏‌های متنوعی نیز تولید خواهند شد. به‌علاوه پیرایش جایگزین نشان دهنده چگونگی ایجاد تنوع در طول زمان است. هرچند سهم و عملکرد پیرایش جایگزین در تغییرات تکاملی مهم (بخصوص در مدت زمان کوتاه) به میزان زیادی ناشناخته باقی مانده‌است.

محققان با استفاده از روش RNA-Seq و با مقایسه توالی RNAی گونه‌‏های وحشی و گونه اهلی H. annuus ،۲۲۶ اسپلایس متمایز را کشف کردند که مربوط به ۱۳۴ ژن متفاوت بود. الگوی کشف شده مذکور ثابت کرد که مکانیسم پیرایش جایگزین ویژگی های اهلی شدن را در گیاه آفتابگردان تحت تأثیر قرار می‏‌دهد .

این تحقیقات اطلاعات ارزشمندی برای تولید محصولات کشاورزی و هم‌چنین درک تغییرات ژنتیکی آن‌‏ها فراهم آورد. این روش می‏‌تواند برای تحلیل فرایند تکاملی سایر گونه‏‌ها نیز استفاده شود.

☑ لینک خبر
☑ لینک مقاله

بارگذاری نوشته های مرتبط بیشتر
مطالب بیشتر از این نویسنده اسماعیلی
بارگذاری بیشتر در بیوتکنولوژی کشاورزی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

بررسی کنید

استفاده از نانوذرات طلا در تولید سوخت‌ خورشیدی

باکتری Moorella thermoacetica قادر به تولید سوخت‌ خورشیدی از طریق فتوسنتز مصنوعی است. دانش…