نقش ویروس HIV در مغز

ویروس HIV، سلول های سیستم ایمنی که مسئول مبارزه با میکروارگانیسم های مهاجم و سرکوب سرطان های بدخیم هستند را هدف قرار داده و غیر فعال می کند. اخیراً پژوهشگران دریافته‌اند HIV علاوه بر سلول های ایمنی موجود در جریان خون، بافت مغز و نخاع را نیز هدف قرار داده و می تواند سال‌های زیادی در بدن به‌صورت نهفته و غیر فعال باقی بماند. یکی از عواقب وجود این ویروس در مغز تظاهر زودتر بیماری های وابسته به سن مثل آلزایمر و پارکینسون و همچنین افزایش قابلیت اعتیاد به مواد مخدر می‌باشد.


چرا عوارض HIV با وجود درمان ادامه دارد؟ بیش از ۲۰ سال است که ترکیبات دارویی قوی ضد رتروویروس برای درمان افراد مبتلا به ایدز در‌ دسترس است و این دارو‌ها امید به زندگی را برای بیماران ۳۶ تا ۴۹ سال افزایش می‌دهند، اگرچه درمان دارویی سطح ویروس را در خون به طور چشمگیری کاهش می‌هد، ولی همچنان درسیستم عصبی مرکزی پنهان مانده و در آن‌جا با ژنوم سلول های ایمنی مغز که میکروگلیا نام دارند، ادغام می‌شوند.

به این ترتیب HIV باعث تولید پروتیئن‌ ویروسی، آسیب به سلول های آلوده و غیر‌آلوده در مغز، افزایش ابتلا به خطر زوال حافظه، اعتیاد و دیگر مشکلات عصبی می‌شود. همه افراد مبتلا، این مشکل را تجربه خواهند کرد زیرا ویروس در ژنوم آن ها ادغام می‌شود و همچنین ترکیبات دارویی ضد رترو‌ویروس نیز دارای مشکلات عبور از سد خونی-مغزی می‌باشند.

 محققان  برای انجام  این تحقیقات از موش استفاده کردند تا ارتباط بین عفونت HIV و بیماری های عصبی را بررسی کنند و در نهایت پی بردند که یک پروتئین تولیدی HIV به‌نام HIV-1 Tat، سطح یک پروتئین مهم مورد نیاز برای تولید دوپامین را در مغز کاهش می‌دهد، همچنین دریافتند تیروزین هیدروکسیلاز به عنوان یک آنزیم ضروری برای تولید دوپامین، نیز در برخی از نورون ها ازبین رفته است و در نتیجه نشان دهنده این است که موش نمی‌تواند به اندازه کافی دوپامین تولید کند. این رویداد توانایی ارتباط سلول های مغزی را کاهش داده و باعث اختلال در حرکت و رفتارهای وابسته به پاداش می‌شود.

قابل ذکر است که سطوح پایین دوپامین در ناحیه جسم سیاه مغز یکی از علائم بیماری پارکینسون محسوب می‌شود و همچنین بیماران را مستعد ابتلا به افسردگی و اعتیاد به مواد مخدر مانند مت‌آمفتامین و کوکائین می‌کند .نتیجه این تحقیقات نشان می‌دهد که بیماران مبتلا به HIV در برابر بیماری‌های عصبی بسیار آسیب‌پذیر‌ترند که به‌دلیل اختلال سطوح دوپامین مغز می‌باشد.

در نهایت واضح است علاوه بر درمان HIV که از بین بردن ویروس در خون می‌باشد جامعه پزشکی نیازمند درمانی است که عواقب طولانی مدت عفونت در مغز را از بین ببرد.

✳️ مترجم: رؤیا رنجبر

لینک خبر

بارگذاری نوشته های مرتبط بیشتر
مطالب بیشتر از این نویسنده عاطفه سادات محسن زاده
بارگذاری بیشتر در ایدز

2 دیدگاه ها

  1. iman

    ۲ مهر ۱۳۹۷ در ۱۱:۱۵

    سلام داروهای ضد ویروس مثل گانسیکلوویر که از نظر مولکولی خیلی کوچکتر از ویروس هستند پس چرا از سد خونی-مغزی عبور نمی کنند؟

    پاسخ دادن

    • فرزانه صائبي راد

      ۲ مهر ۱۳۹۷ در ۱۴:۳۴

      سلام
      بستگی به نوع دارو دارد
      در عبور از سد خونی مغزی فقط اندازه دارو مهم نیست، ساختار دارو هم در نحوه عبور دارو نقش دارد

      پاسخ دادن

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بررسی کنید

استفاده از RNA مداخله‌گر در ایمنی‌درمانی سرطان

ایمنی‌درمانی سرطان در سال‌های اخیر، به خصوص در زمینه‌ی درمان تومورهای جامد، پیشرفت چشمگیری…