محققان با پیوند نورون مغز انسان به مغز یک موش و استفاده از یک روش تصویربرداری جدید برای اولین‌بار چگونگی رشد نورون‌ها و نوع تعامل آن‌ها را مشاهده کردند.

در مطالعه‌ی حاضر که به رهبری کالج امپریال لندن و همکاری محققانی از کمبریج انجام شده‌است و در مجله‌ی Science به چاپ رسیده، محققان توانسته‌اند با پیوند نورون مغز انسان به مغز یک موش، برای نخستین‌بار چگونگی رشد و ارتباطات نورونی را مشاهده کنند. همچنین با استفاده از یک روش تصویربرداری جدید محققان امکان بررسی نوع تعامل نورون‌های مغز انسان را در یک وضعیت طبیعی خواهند داشت.


این تیم مطالعاتی، از سلول‌های اهداشده توسط دو فرد مبتلاء به سندروم داون استفاده کردند تا با تبیین تفاوت‌های موجود در نورون‌های افراد مبتلاء به سندروم داون در مقایسه با افراد عادی، روشی برای مدلسازی سندرم داون طراحی کنند.

دکتر وینچنزو دِپائولا، محقق ارشد این مطالعه، با بیان این نکته که این نتایج نشان‌دهنده‌ی کاهش عملکرد شناختی به علت افت ارتباط هماهنگ بین نورون‌ها و افزایش ثبات آن‌ها است، معتقد است که این مطالعه و نتایج حاصل از آن می‌تواند قطعه‌ی مهمی از پازل حل‌ نشده‌ای باشد که در مورد اختلالات عصب‌شناختی وجود دارد.

به اعتقاد دکتر دِ پائولا، قبل از مرگ سلولی، اولین آسیبی که در بیماری‌هایی مانند دمانس و پارکینسون رخ می‌دهد، از بین‌رفتن ارتباطات نورونی در مغز می‌باشد. مشاهده‌ی این اتصالات ظریف به کمک ابزارهای معمول مانند MRI یا PET ممکن نیست؛ بنابراین، این تیم مطالعاتی برای مشاهده‌ی نورون‌های زنده در مغز افراد و همچنین ارتباطات آن‌ها، از میکرسکوپ فوتونی به نام -in vivo 2- استفاده کردند.

این تیم با نمونه‌گیری از داوطلبان مبتلاء به سندروم داون، از مهندسی معکوس، برای تبدیل سلول‎های پوست به نورون‌های انسان استفاده کردند. سپس با پیوند نورون‌های مغز انسان به مغز موش زنده، مشاهده کردند که علاوه بر اینکه این نورون‌ها قادر به شکل دادن شبکه‌های پیچیده عصبی بودند، همچنین توانستند ارتباطی را برقرار سازند که مشابه با ارتباطی بود که در نورون‌های طبیعی مغز بود.

سپس در این مطالعه، با استفاده از این روش تصویربرداری، محققان توانستند در طول زمان، تکامل نورون‌های مغز و ارتباطات آن‌ها را مشاهده کنند. همین امر روشن ساخت که برخلاف نورون‌های سالم، نورون‌های افراد مبتلاء به سندروم داون، در مراحل بحرانی از سیر تحول فعال نبودند؛ به این معنا که با وجود برخی از ارتباطات شکل‌گرفته بین نورون‌های مغز افراد مبتلاء به سندرم داون ثابت و متعدد بود، اما  شیوه‌های شکل‌گیری ارتباط بین آن‌ها دامنه‌ی نسبتاٌ محدودی داشت. این یافته دلالت مهمی است برای برخی از علائمی که در این بیماری قابل مشاهده است.

علی رغم اینکه هنوز مشخص نیست آیا سازماندهی و پیچیدگی نورون‌های پیوندشده‌ی مغز انسان مشابه با سازماندهی همتایانشان در مغز انسان است یا نه؛ این تیم امیدوار است که با ارتقاءِ روش مورد استفاده و تعمیم کاربرد آن به دیگر وضعیت‌های عصب‌‌شناختی مانند اسکیزوفرنی، دمانس و اوتیسم بتوانند مطالعات بیش‌تری به انجام رسانند.

لینک خبر
لینک مقاله

بارگذاری نوشته های مرتبط بیشتر
مطالب بیشتر از این نویسنده غزل داودی
بارگذاری بیشتر در علوم اعصاب

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

بررسی کنید

تشخیص سپسیس به کمک هوش مصنوعی

به اعتقاد محققان، هوش مصنوعی مانند یک پزشک عمل نمی‌کند بلکه هوش مصنوعی، یک پزشک است. از تک…