مواد زیست تخریب پذیر

کاربرد انواع روان‌ کننده‌های زیست تخریب‌پذیر

روان کننده‌های زیست تخریب‌پذیر برای محافظت از محیط زیست بسیار با اهمیت هستند. دو دسته ابتدایی از روان کننده‌های زیست تخریب‌پذیر در مقایسه با روغن‌های پایه معدنی سنتز شده، روغن‌های گیاهی و انواع روغن‌های مصنوعی هستند. کاربران صنعتی این محصولات باید برای تصفیه روان کننده‌های زیست تخریب‌پذیر به گونه‌ای متفاوت با روغن‌های معدنی استاندارد عمل کنند بنابراین ابتدا لازم است که انواع مختلف روان کننده‌های زیستی را بررسی کنیم تا مزایا و معایب آن‌ها مشخص شود.


روغن‌های گیاهی شامل ذرت، سویا، کلزا، آفتابگردان، بادام زمینی و روغن زیتون هستند. ساختار طبیعی این روغن‌ها عمدتاً از ساختارهای مولکولی تری‌گلیسیرید تشکیل شده‌ و به همین دلیل دارای محدودیت‌هایی از جمله عدم مقاومت در برابر حرارت هستند. به عنوان مثال، اکثر روغن‌های گیاهی طبیعی قادر به مقاومت در دمای بیشتر از 80 درجه سانتی‌گراد نیستند. علاوه بر این آب، حتی در مقادیر بسیار کم دشمن طبیعی روغن‌های گیاهی است و می‌تواند باعث تخریب آن‌ها شود.

از سوی دیگر، بسیاری از این روغن‌‌های طبیعی به دلیل طبیعت قطبی آن‌ها کیفیت خوب روانکاری دارند که این باعث می‌شود آن‌ها حلال‌های خوبی برای جلوگیری از آلودگی خاک و سطوح فلزی باشند. تغییرات ژنتیکی ایجاد شده بر روی این روغن‌ها به ویژه روغن کلزا و سویا، بر بسیاری از این محدودیت‌ها از جمله عدم مقاومت در برابر حرارت، غلبه کرده است.

استفاده از روان کننده‌های زیست تخریب‌پذیر برای تجهیزات مورد استفاده در صنایع خاصی از قبیل جنگل‌داری، معدن، تولید نفت و گاز و یا هر جایی که روان کننده با محیط تماس دارد، مطلوب است. برای مثال استفاده از آن‌ها در سیستم‌های هیدرولیک با فشار متوسط مناسب است در حالی که دمای عملیات از 71 درجه سانتی‌گراد تجاوز نمی‌کند و احتمال ورود آب یا آلودگی در آن‌ها بسیار کم است.

روان کننده‌های زیست تخریب‌پذیر ممکن است در ویژگی‌هایشان بسیار متفاوت باشند و تبدیل مورد نیاز برای استفاده‌ی مؤثر از آن‌ها ساده نیست. قبل از تبدیل به یک روان کننده زیست تخریب‌پذیر، ویژگی‌های عملیاتی از جمله دما، فشار، سرعت جریان، نوع مواد و احتمال آلودگی از قبیل آب، گرد و غبار و خاک و طراحی سیستم روانکاری باید مورد توجه قرار بگیرد. هم‌چنین توجه به کیفیت سیستم فیلتراسیون الزامی است. مهمترین مسئله بررسی سازگاری مایعات زیست تخریب‌پذیر جدید با روغن معدنی است.

گروه دیگر از روان کننده‌های زیست تخریب‌پذیر شامل انواع مصنوعی، به ویژه پلی‌آلپالوفین‌ها (PAO)، دیتریت‌ها و پلی‌گلیکول‌ها هستند. PAO در حال افزایش استفاده به عنوان روغن هیدرولیک و موتور، به ویژه در برنامه‌های کاربردی آب و هوای سرد و در حالی که فشار هیدرولیک در حال افزایش تا 7000 پی‌اس‌آی و یا بالاتر است. یکی از مشکلات PAOها تأثیر منفی آن‌ها بر روی مواد خاصی است که باعث انقباض می‌شوند.

مایعات زیست تخریب‌پذیر دیستر، روان کننده‌هایی عالی برای کمپرسورها و توربین‌ها هستند. سیالات دیستر ممکن است اثر منفی بر روی رنگ و یا سطوح رنگی خاص داشته باشند بنابراین عاقلانه است که رنگ را از هر سطح تماس داخلی مانند مخزن و هم‌چنین کل سیستم قبل از تبدیل به طور کامل تخلیه کنند.

منبع خبر

برچسب‌ها
نمایش بیشتر

مژگان محبی

اهل اصفهان | دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی شیمی - بیوتکنولوژی، دانشگاه علم و صنعت ایران

نوشته‌های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

× پنـج = 25

دکمه بازگشت به بالا
EnglishIran
بستن