بر اساس پژوهشی انجام‌شده در استرالیا، تغییر نوع تغذیه چهارپایان اهلی از حالت سنتی به حالتی که پروتئین‌های تولیدشده توسط باکتری‌ها را دربرگیرد، می‌تواند با کاهش زمین‌های مورداستفاده برای رشد محصولات زراعی را، در کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای و از دست رفتن نیتروژن نیز نقش داشته باشد.

بر اساس پژوهشی انجام‌شده در استرالیا، تغییر نوع تغذیه چهارپایان اهلی از حالت سنتی به حالتی که پروتئین‌های تولیدشده توسط باکتری‌ها را دربرگیرد، می‌تواند با کاهش زمین‌های مورداستفاده برای رشد محصولات زراعی، در کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای و از دست رفتن نیتروژن نیز نقش داشته باشد.


این پژوهش، پتانسیل تغییر روش‌های تغذیه چهارپایان اهلی را برای دربرگرفتن تولید صنعتی پروتئین از باکتری، بررسی کرد و دریافت: تا سال ۲۰۵۰، پروتئین باکتریایی می‌تواند جایگزین ۱۰ تا ۱۹ درصد از پروتئین غذایی سنتی حیوانات گردد که امروزه بر محصولات زراعی مبتنی هستند. پژوهشگران معتقدند این تکنولوژی ساخت پروتئین از باکتری مقرون‌به‌صرفه و در دسترس بوده و می‌تواند منجر به تغییرات ساختاری عمده در سیستم کشاورزی و غذا گردد.

هرچه جمعیت جهان افزایش یابد، انسان ها مجبور خواهند شد برای پروش محصولات غذایی بدون استفاده از زمین‌های بزرگ‌تر و کاهش سطح آسیب‌ها به محیط زیست راه حلی بیابند. دانشمندان طی مقاله‌ای که در Environmental Science & Technology منتشر شد گزارش دادند: “نوعی از باکتری‌ها وجود دارند که می‌توانند به‌طور موثری مقادیر زیادی از پروتئین‌های میکروبی را تولید کنند. این پروتئین‌ها جایگزین مناسبی برای برخی از محصولات زراعی که امروزه به‌عنوان غذای حیوانات شناخته می‌شوند، خواهند بود.”

چهارپایان اهلی بزرگ‌ترین مصرف‌کنندگان منابع زمین هستند و به گفته سازمان FAO، زمین‌ها و مراتعی که به تولید مواد غذایی برای حیوانات اختصاص داده شده است حدود ۸۰ درصد از کل زمین‌های کشاورزی کره زمین را تشکیل می‌دهند. تولید این محصولات زراعی یکی از مهم‌ترین عوامل مشارکت کننده در آلودگی جهانی است که می‌تواند به جنگل‌زدایی در مقیاس وسیع و از دست رفتن تنوع زیستی منجر گردد.

تخمین‌ها نشان می‌دهند که تا سال ۲۰۵۰ جمعیت جهان ۹ میلیارد نفر خواهد بود. این نرخ جمعیت به معنای افزایش تقاضای منابع تغذیه‌ای چهارپایان اهلی نیز است. تقاضایی که به نوبه خود نیازمند زمین‌های بیشتر بوده و به آسیب‌های محیط زیستی بیشتری نیز دامن خواهد زد.

یک راه حل احتمالی برای این مشکل، پروتئین‌های باکتریایی هستند. این پروتئین‌ها که ابتدا در دهه ۷۰ میلادی با استفاده از متان در مقیاس صنعتی تولید شدند، اکنون با افزایش نیاز و پیشرفت در تکنولوژی به راه حلی پیشنهادی برای نسل آینده بدل گردیده‌اند.

در همین راستا، Ilje Pikaar, Benjamin L. Bodirsky و چند تن از همکاران‌شان اثرات دراز مدت به‌کارگیری پروتئین‌های میکروبی را در مقابل استفاده از زمین کشاورزی، انتشار گازهای گلخانه‌ای و آلودگی نیتروژنی واکنش پذیر، بررسی کردند.

پژوهشگران برای ساخت الگوهای برنامه‌ریزی شده استفاده از زمین، کشاورزی و تولید، از مدل‌سازی کامپیوتری پیشرفته استفاده کردند. به طور کلی، ۴۸ طرح مورد آزمایش قرار گرفت و نشان داده شد که تا سال ۲۰۵۰، میکروب‌های پروتئینی تولید شده با مواد اولیه نیتروژنی و گازهای دیگر، می‌تواند جایگزین سالانه ۱۷۵ تا ۳۰۷ میلیون تن از غذای حیوانات، یا ۱۰ یا ۱۹ درصد از نیاز به پروتئین غذایی مبتنی بر محصولات زراعی در آن‌ها گردد.

محققان نتیجه گرفتند: “این تغییر می‌تواند تاثیر جهانی قابل توجهی داشته باشد. با جایگزین ساختن ۱۳ درصد از پروتئین غذایی با پروتئین‌های میکروبی، استفاده از مزارع  تا ۶ درصد، از دست رفتن نیتروژن از مزارع تا ۸ درصد، و انتشار گازهای گلخانه ای کشاورزی تا ۷ درصد در جهان کاهش می یابند.”

❇ مترجم: آزاده داودی

لینک خبر
لینک مقاله

بارگذاری نوشته های مرتبط بیشتر
مطالب بیشتر از این نویسنده عاطفه سادات محسن زاده
بارگذاری بیشتر در بیوتکنولوژی کشاورزی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بررسی کنید

استفاده از RNA مداخله‌گر در ایمنی‌درمانی سرطان

ایمنی‌درمانی سرطان در سال‌های اخیر، به خصوص در زمینه‌ی درمان تومورهای جامد، پیشرفت چشمگیری…