دیابت

درمان دیابت با محصور کردن سلول ها

داروهای کریستالیزه شده مانع از پس زدن سلول‌های جزایر پانکراس پیوندی توسط سیستم ایمنی بدن می‌شوند. هنگامی که دستگاه‌های پزشکی در بدن تعبیه می‌شوند، سیستم ایمنی اغلب به آن‌ها حمله کرده و در اطراف آن‌ها ایجاد زخم می‌کند. این ساختارهای بافتی که فیبروز نام دارند، می‌توانند در عملکرد دستگاه اختلال ایجاد کنند.


محققان MIT در حال حاضر موفق به ابداع یک روش جدید برای جلوگیری از بروز فیبروز، با استفاده از قرار دادن یک داروی سرکوب‌کننده ایمنی کریستالیزه‌شده درون دستگاه شده‌اند. پس از جای‌گذاری، دارو به آرامی ترشح می‌شود تا پاسخ ایمنی را در ناحیه نزدیک دستگاه کاهش دهد.

محققان به یک فرمول دارویی دست یافتند که می‌تواند عوامل اصلی دخیل در رد پیوند را هدف قرار دهد و آن‌ها را به صورت موضعی سرکوب کرده و به دستگاه اجازه کارکرد تا بیش از یک سال را بدهد. آن‌ها نشان دادند که این کریستال‌ها قادرند به طور چشمگیری عملکرد سلول‌های جزایر کپسوله‌شده را بهبود بخشند و به عنوان یک درمان احتمالی برای بیماران مبتلا به دیابت نوع 1 در حال توسعه آن هستند.

این گروه تحقیقاتی بر روی راه‌های کپسوله کردن سلول‌های جزایر و انتقال آن‌ها به بیماران دیابتی کار می‌کند و امیدوار است که این سلول‌ها بتوانند جایگزین سلول‌های پانکراسی فاقد عملکرد شده و نیاز بیمار به تزریق روزانه انسولین را از بین ببرند. آن‌ها راهی برای بارگذاری مستقیم دارو درون دستگاه پیوند یافته‌اند، تا از دادن داروهایی به بیماران که تمام سیستم ایمنی بدن آن‌ها را سرکوب می‌کند، جلوگیری کنند.  

محققان بدین منظور، داروها را کریستالیزه کردند و سپس آن‌ها را درون دستگاه قرار دادند. این کار امکان بسته‌بندی محکم مولکول‌های دارویی و کوچک بودن دستگاه آزادکننده دارو را می‌دهد. مزیت دیگر این است که زمان زیادی برای حل شدن کریستال‌ها لازم است، و این خود امکان تحویل دراز مدت دارو را فراهم می‌کند. هر دارویی نمی‌تواند به راحتی کریستاله شود، اما محققان دریافتند که مهارکننده گیرنده CSF-1 که در حال استفاده از آن بودند، می‌تواند کریستال‌ها را تشکیل دهد و محققان می‌توانستند اندازه و شکل بلورها را کنترل کنند، که تعیین می‌کند چه مدت طول می‌کشد تا دارو برای اولین بار در بدن شکسته شود.

محققان نشان دادند که داروها بسیار آرام و طی یک روش کنترل‌شده آزاد می‌شوند. آن‌ها این کریستال‌ها را گرفته و در انواعی از دستگاه‌های مختلف قرار دادند و اذعان کردند که با کمک این کریستال‌ها می‌توان به دستگاه‌های پزشکی این امکان را داد تا برای یک مدت طولانی باقی مانده و عملکرد خود را حفظ کنند.

این گروه تحقیقاتی برای آزمایش اثربخشی فرمولاسیون‌های این داروی کریستاله شده، کریستال‌های دارو را درون گوی‌های آلژینات با قطر 0.5 میلی‌متر قرار دادند و از آن‌ها برای جاگذاری سلول‌ها استفاده کردند. هنگامی که این گوی‌ها در داخل شکم یا زیر پوست موش‌های دیابتی قرار داده شدند، بیش از یک سال هیچ فیبروزی مشاهده نشد. در طی این مدت، موش‌ها هیچ نیازی به تزریق انسولین نداشتند، زیرا سلول‌های جزایر قادر به کنترل قند خون همانند یک پانکراس طبیعی بودند.

محققان امیدوارند که این گونه تحقیقات دری را به روی نسل جدیدی از ایمپلنت‌های زیست پزشکی برای درمان دیابت و سایر بیماری‌ها بگشایند. آن‌ها معتقدند که با تغییر ساختار و ترکیب کریستال‌های دارویی می‌توان کریستال‌هایی تولید کرد که عمر طولانی‌تر داشته باشند. چنین ترکیباتی می‌توانند برای جلوگیری از فیبروز در انواع دیگر دستگاه‌های قابل‌پیوند هم استفاده شوند.

توسط
MIT News
منبع
Nature Materials
برچسب‌ها
نمایش بیشتر

مژگان برات زاده

کارشناس زیست شناسی گیاهی از دانشگاه فردوسی مشهد و کارشناس ارشد فیزیولوژی پزشکی در دانشکده علوم پزشکی شهید بهشتی و مشغول نوشتن مقاله و پایان نامه با موضوع درد و تحمل به مورفین هستم، در حال حاضر در بخش ترجمه خبر در زیست فن فعالیت می‌کنم.

نوشته‌های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شصـت نـه + = هفـتاد سـه

دکمه بازگشت به بالا
EnglishIran
بستن