زیست توده گیاهی

انتخاب همزن مناسب در بیوراکتورهای آب‌کافت زیست‌توده های لیگنوسلولزی

دوغاب های لیگنوسلولزی سیالاتی بسیار گرانرو هستند. در بعضی مواقع گرانروی هایی بیشتر از 400,000 cp گزارش شده است. همزن های مرسومی که برای این دست سیالات به کار می رود، همزن های مارپیچی است. محققان توانستند نشان دهند که همزن های هیدروفویل، در بیوراکتورهایی که خوراک آن ها دوغاب لیگنوسلولزی است، عملکرد مناسبی از خود نشان می دهند. نکته بسیار مهم، طراحی بهینه ابعاد و سرعت هم زن می باشد.


بررسی ها نشان می دهد که همزن های هیدروفویل، کارآیی بهتری در مقایسه با همزن های مارپیچی از خود نشان می دهند. همزن های مارپیچی در دیواره های مخزن، تنش مورد نیاز را به سیال انتقال می دهند، اما در مرکز مخزن این گونه نیست و اختلاط دوغاب لیگنوسلولزی به صورت موثر انجام نمی شود. در همزن های هیدروفویل اختلاط به صورت همگن و موثر، صورت می پذیرد. همزن های هیدروفویل اقتصادی تر هستند و هزینه اولیه کمتری در قیاس با همزن های مارپیچی می طلبند.

همزن های هیدروفویل قابلیت افزایش مقیاس را دارند، در صورتی که هم زن های مارپیچی در این زمینه دارای محدودیت اند. با توجه به نیاز بالا به سوخت های زیستی در آینده، این مسئله حائز اهمیت است.

هم زن های هیدروفویل در قیاس با همزن های توربینی تیغه ای نیز، اقتصادی تر عمل می کنند. همزن های هیدروفویل نیاز به گشتاور کمتری، به نسبت همزن های توربینی تیغه ای دارند.

در نهایت می توان گفت که همزن های هیدروفویل، از منظر اقتصادی و قابلیت افزایش مقیاس، بهترین نوع همزن برای بیوراکتورهایی است که خوراک آن ها دوغاب لیگنوسلولزی است.

ترجمه : سینا سلطانی

لینک خبر

برچسب‌ها
نمایش بیشتر

نوشته‌های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
EnglishIran
بستن
بستن