بیوتکنولوژی کشاورزیدیدگاه

ایجاد سیستم های غذایی متنوع برای تأمین غذای جهان پس از COVID-19

هم‌اکنون 7.6 میلیارد نفر از ساکنان جهان با نبرد ناشناخته و بی سابقه‌ای علیه شرایط اضطراری موجود برای بهداشت جهانی روبرو هستند. گسترش COVID-19 در سرتاسر جهان باعث ایجاد شرایطی شده که تاکنون تجربه نشده است و به نوبه خود تأثیر قابل توجهی بر سیستم‌های کشاورزی گذاشته و امنیت غذایی جمعیت رو به افزایش در سراسر جهان را تهدید می‌کند.


در عین حال واقعیت این است که حدود نیم میلیارد کشاورزان خرده‌پا که به تولید تقریباً 80 درصد از مواد غذایی مصرفی در آسیا و کشورهای جنوب صحرای آفریقا کمک می‌کنند، از تأثیر این بحران مصون نیستند. آن‌ها در حال تجربه اختلال در زنجیره‌های تأمین مواد غذایی حیاتی هستند که در آن‌ها هم به‌عنوان تولیدکننده و هم به‌عنوان مصرف‌کننده شناخته می‌شوند.

بحران به‌وجود آمده بر سه نکته مهم از جمله اهمیت علم و نوآوری، آسیب‌پذیری میلیاردها نفر از مردم در پایین هرم و نیاز به سیستم‌های غذایی متنوع، مغذی و مقاوم‌تر تأکید می‌کند.

ما نباید جوامع آسیب‌پذیر را که در مناطق حاشیه‌ای زندگی می‌کنند، فراموش کنیم. به‌عنوان مثال، ارزیابی اخیری که در منطقه هندوکش هیمالیا انجام شده به این واقعیت اشاره دارد که تقریباً یک سوم از مردم در این مناطق دچار ناامنی غذایی هستند و نیمی از مردم از سوء تغذیه رنج می‌برند که تأثیرات شدیدی بر کودکان و زنان دارد.

کشورهایی که توانایی کمتری برای مقابله با این بیماری دارند هنوز تأثیر کاملی از این بحران بر شهروندان خود و کشاورزان خرده که به تغذیه آن‌ها و جهان گسترده‌تر کمک می‌کنند، احساس نکردند.

در صورت عدم دسترسی کشاورزان به منابع مورد نیاز برای تولید کارآمد و ورود مواد به مزارع برای کاشت محصولات زراعی، کوددهی مناسب، مدیریت مشکلات آفت و علف‌های هرز، برداشت محصولات فاسدشدنی مانند میوه و سبزیجات، زنجیره‌های تأمین مواد غذایی محلی، ملی و جهانی با مشکل بزرگی مواجه می‌شوند.

اکنون بیش از هر زمان دیگر انجمن مراکز بین‌المللی تحقیق و توسعه کشاورزی (AIRCA) به امید و اتحاد برای تأمین امنیت جهانی مواد غذایی و تغذیه نیاز دارد. این نکته دلگرم کننده است که بسیاری از دولت‌ها به افرادی که بیشتر در معرض خطر فقر و عدم امنیت غذایی هستند، توجه می‌کنند و باعث بهبود اقتصاد روستایی به‌ویژه کشاورزی می‌شوند. 

محصولاتی نظیر کینوآ، ارزن، سورگوم، سالیکورنیا و برگ سبزیجات مرسوم که قابلیت کشت در مدت زمان کم را دارند، می‌توانند برای کشاورزان خرده و جوامع روستایی که در تلاش برای مقابله با بحران امنیت غذایی و تغذیه‌ای هستند، امیدوارکننده باشد. در شهرهای بزرگ کشاورزی خانگی با کشت سبزیجات و میوه و یا سرمایه‌گذاری مربوط به زنبور عسل می‌توانند روشی مناسب در تأمین مواد غذایی و درآمد این خانواده‌ها باشد و امنیت غذایی آن‌ها را حمایت کنند.

برنامه‌های موجود برای تحریک سرمایه‌گذاری‌های محلی و افزایش توانمندسازی اکنون به‌طور مضاعف برای افراد فقیر و محروم در سیستم‌های غذایی شامل فروشندگان بازار، افراد خرده‌پایی که به فراوری مواد غذایی اشتغال دارند، کارگران صنایع غذایی و رانندگان کامیون‌های حمل کالا دارای اهمیت هستند. 

AIRCA از یک رویکرد بین رشته‌ای قوی‌تر برای تحقیق از طریق مفهوم “One Health” و با رویکرد هم‌افزایی “4 سین” شامل سلامت گیاهان، سلامت حیوانات، سلامت انسان و سلامت محیط بهره می‌برد. 

اثرات فزاینده تغییرات آب و هوا از طریق بروز بیشتر انتقال بیماری از حیوانات به انسان‌ها و همچنین آفات تهاجمی مانند ملخ بیابانی، کرم‌های armyworm و Tuta absoluta (عامل مینوز گوجه‌فرنگی) احساس می‌شود. این امر به لزوم پاسخگویی سریع و هماهنگ‌تر در رشته‌های علمی اشاره دارد.

AIRCA و اعضای آن متعهد شده‌اند که منابع موجود را با هم تجمیع کنند تا بار این بحران بر مالکان و سیستم‌های امنیتی مواد غذایی کاهش یابد و یک سیستم غذایی مقاوم‌تر در شرایط نرمال پس از بیماری حاصل شود.

توسط
SciDevNet
برچسب‌ها
نمایش بیشتر

نوشته‌های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
EnglishIran
بستن
بستن