علوم اعصاب

رابطه ی استرس مزمن و افسردگی

استرس مزمن مقدار پروتئینی را افزایش میدهد که باعث کاهش در دسترس بودن یک سری از مواد شیمیایی تنظیم کننده ی خلق و خو میشود.


دانشمندان متوجه شدند که مقادیر بالایی از ترانس گلوتامیناز 2 (TG2) در مغز موشهای آزمایشگاهی دارای استرس مزمن وجود دارد. این موشها مدلهای حیوانی افسردگی هستند. همچنین در قشر جلویی مغز انسانهایی که افسرده هستند و مرتکب خودکشی شده اند، مقادیر بالای از TG2 دیده می شود.

مقادیر بالای TG2 در موش باعث آتروفی و ضعف نرونها و بروز نشانه های افسردگی و کاهش مقادیر TrkB (گیرنده فاکتور رشد عصبی مغزی BDNF) می شود. وقتی به صورت آزمایشگاهی TrkB افزایش بیان داشته باشد، نشانه های افسردگی در حیوانات آزمایشگاهی مدل کاسته می شود. و اگر ما به اندازه کافی BDNF نداشته باشیم، اگر همه سروتونین های دنیا را نیز جمع کنیم به ما کمکی نخواهد کرد.

به همین ترتیب وقتی مقادیر TG2 با استفاده از دارو یا ناقلهای ویروسی کاهش می یابد، سیگنال دهی BDNF بیشتر رخ داده و نشانه های افسردگی از بین خواهد رفت. دانشمندان بر این باورند که این پروتئین میتواند یک هدف جدید دارویی جهت مقابله با افسردگی باشد.

دیده شده است که مقادیر TG2 در حیوانات مدل آزمایشگاهی بعد از تزریق هورمونهای استرس و همچنین بعد از چند هفته زندگی تحت استرس واقعی که شبیه سازی شده از زندگی افراد تحت استرس مزمن می باشد، افزایش می یابد. هر دو حالت باعث ایجاد رفتارهای افسردگی کلاسیک و افزایش مقادیر TG2 در ناحیه قشری جلویی مغز میشود که این ناحیه در تفکرات پیچیده، تصمیم گیری و رفتار و ابراز وجود افراد نقش مهمی دارد.

ترجمه و آماده سازی: مرضیه عزیزی

لینک خبر

برچسب‌ها
نمایش بیشتر

نوشته‌های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
EnglishIran
بستن
بستن