ایدزبیوتکنولوژی داروییمطالعات پیری

درمان اختلالات مرتبط با سن به کمک داروی ایدز

محققان دریافتند که داروی HIV به‌طور قابل توجهی التهاب مرتبط با سن و دیگر علائم را در موش‌ها کاهش می‌دهد. به گفته John Sedivy، پروفسور علوم پزشکی و زیست‌شناسی دانشگاه Brown، این امر نویدبخش درمان اختلالات مرتبط با سن از قبیل آلزایمر و بسیاری از بیماری‌های دیگر مانند دیابت نوع ۲، پارکینسون، آرتریت و غیره خواهد بود. التهاب یکی از اختلالات مهم مرتبط با سن است.


داروی HIV از طریق توقف فعالیت رتروترانسپوزون(retrotransposon) در سلول‌های پیر عمل می‌کند. رتروترانسپوزون‌ها توالی‌های DNA‌ای هستند که قابلیت تکثیر و انتقال به نقاط دیگر ژنوم را دارند. این توالی‌ها اساس عملکرد ژنوم انسان هستند. رتروترانسپوزون‌ها می‌توانند کپی‌هایی از DNA خود تولید کنند که این کپی‌ها قادرند به سایر بخش‌های ژنوم سلول الحاق شوند. سلول‌ها توانایی حفظ این ژن‌های پرشی (jumping genes) را دارند اما به موازات افزایش سن سلول‌، رتروترانسپوزون‌ها می‌توانند از کنترل سلول خارج ‌شوند.

محققان نشان دادند گروه مهمی از رتروترانسپوزون‌ها به نام L1، از کنترل سلولی خارج شده و شروع به تکثیر در سلول‌های پیر انسان و موش می‌کنند. تکثیر رتروترانسپوزون مخصوصاً کپی‌های L1، توسط یک پاسخ ایمنی ضد ویروسی تحت عنوان پاسخ اینترفرون شناسایی شده و نهایتاً التهاب را در سلول‌های مجاور به راه می‌اندازد. این پاسخ مکانیسم بالقوه‌ای است که از طریق ژن‌های پرشی می‌تواند منجر به التهاب سلولی، بدون آسیب به ژنوم شود.

کپی‌های L1 که محرک اینترفرون هستند نیاز به پروتئین خاصی به نام ترانس‌کریپتاز معکوس دارند. HIV و دیگر رتروویروس‌ها نیز نیاز به تکثیر ترانس‌کریپتاز معکوس دارند. در واقع، AZT، که اولین داروی تولیدشده برای درمان ویروس HIV ایدز است، ترانس‌کریپتاز معکوس را متوقف می‌کند. کوکتل‌های چنددارویی رایج که برای درمان یا پیشگیری از ایدز استفاده می‌شوند، حاوی مهارکننده‌های خاص ترانس‌کریپتاز معکوس هستند. Sedivy و همکارانش گمان می‌کنند که این دسته از داروها ممکن است مانع تکثیر رتروترانسپوزون L1 شبه‌ویروسی شده و بنابراین از پاسخ ایمنی التهابی جلوگیری کنند.

محققان شش مهارکننده ترانس‌کریپتاز معکوس مختلف HIV را آزمایش کردند تا مشاهده کنند آیا آن‌ها می‌توانند فعالیت L1 و پاسخ اینترفرون را مهار کنند یا خیر. لامیوودین (Lamivudine) که داروی ژنریک HIV است به دلیل فعالیت و عوارض جانبی پایینش مورد توجه قرار گرفت. لامیوودین توانست پاسخ اینترفرون و فنوتیپ ترشحی مرتبط با مراحل پایانی پیری (SASP) -ویژگی‌های مهم سلول‌های پیر که التهاب را در سلول‌های مجاور خود گسترش می‌دهند- را کاهش داد.

هنگامی که محققان شروع به دادن این دارو به موش‌ها کردند، متوجه اثرات ضدالتهابی شگفت‌انگیز آن‌ شدند. درمان موش‌های پیر ۲۶ ماهه با لامیوودین به مدت تنها دو هفته سبب کاهش پاسخ اینترفرون و التهاب شد و درمان موش‌های ۲۰ ماهه با لامووودین به مدت شش ماه نیز میزان چربی، از دست دادن عضله و آسیب کلیوی را کاهش داد.

محققان در نظر دارند که آزمایش‌های بالینی لامیوودین را برای شرایط مختلف مرتبط با سن مانند ضعف، بیماری آلزایمر و آرتریت انجام دهند. آزمایشات بالینی جدید می‌توانند روی کارایی لامیوودین در درمان اختلالات مرتبط با سن متمرکز شوند. محققان هم‌چنین می‌توانند انواع دیگری از داروها را تولید کنند که رتروترانسپوزون‌های L1  را هدف قرار دهند.

☑ لینک خبر
لینک مقاله

Rate this post
برچسب‌ها
نمایش بیشتر

نوشته‌های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
EnglishIran
بستن
بستن