بیماری های خودایمنی

چگونگی استفاده ویروس‌ها از سیستم ایمنی بدن

ویروس‌ها قادرند آنزیمی‌ را که از بروز بیماری‌ خودایمنی جلوگیری می‌کند به منظور ممانعت از شناسایی شدن توسط سیستم ایمنی مورد استفاده خود قرار دهند. محققان تعیین کرده‌اند که چه مقدار مواد ژنتیکی ویروسی برای تغییر این روند و فعال کردن سیستم ایمنی بدن علیه ویروس لازم است.


ماده ژنتیکی ویروسی به شکل RNA است. RNA می‌تواند تک رشته‌ای یا یک ساختار پیچیده دو رشته‌ای باشد. پروتئین‌های مختلف سیستم ایمنی بدن انسان، RNA ویروسی را تشخیص می‌دهند زیرا قطعات بلند دو رشته‌ای در مواد ژنتیکی ویروسی وجود دارد. سلول‌های انسانی RNA خود را به منظور عملکردهای حیاتی تولید می‌کنند که گاهی اوقات مناطق کوتاه دو رشته‌ای دارند. اگر سیستم ایمنی توسط RNA دو رشته‌ای انسان فعال شود، اختلالات خودایمنی ایجاد می‌شود، به عبارتی سیستم ایمنی بدن اشتباهاً به بدن حمله می‌کند.

در انسان‌ها پروتئینی به نام “ADAR1” (آدنوزین دآمیناز فعال بر روی RNA) تکامل یافته است تا از این فعالیت خودایمنی جلوگیری کند. ADAR1 قطعات کوتاه RNA دو رشته‌ای انسان را تشخیص می‌دهد و آن‌ها را به رشته‌های تکی تغییر می‌دهد بنابراین آن‌ها نمی‌توانند سیستم ایمنی را فعال کنند. اما ADAR مانند یک شمشیر دولبه است، چراکه این پروتئین بین جلوگیری از فعالیت خودایمنی و شناسایی ویروس‌ها تعادل برقرار می‌کند، اما ویروس‌ها برای استفاده از این تعادل تکامل یافته‌اند.

ADAR1 روی RNA دو رشته‌ی ویروسی به اندازه RNA انسانی سریع عمل نمی‌کند. این پروتئین RNA دو رشته‌ی ویروسی را به تک رشته تغییر می‌دهد، بنابراین از برخی از ویروس‌ها در برابر تشخیص ایمنی محافظت می‌کند. این گروه تحقیقاتی نشان داد که یک آستانه RNA دو رشته‌ی ویروسی وجود دارد که در آن ADAR1 دیگر قادر به تغییر بیش‌تر رشته‌های تکی نیست. پس سیستم ایمنی در حضور رشته‌های دوتایی RNA ویروسی تغییرنیافته فعال می‌شود.

این مطالعه حدود ۱۰۰۰ تا از رشته‌های دوتایی RNA را به عنوان آستانه فعال‌سازی ایمنی مطرح می‌کند. محققان آستانه را با حذف ژن ADAR1 در سلول‌ها پیدا کردند. با مقایسه RNA انسان از سلول‌های طبیعی و سلول‌های دچار کمبود ADAR1، آن‌ها تعیین کردند که کدام ژن‌ها تحت تاًثیر ADAR1 قرار دارند. سپس سلول‌های با ADAR1 حذف شده را با ویروس سرخک یا ویروس سرخک جهش یافته که RNA بیش‌تری تولید می‌کند آلوده کردند. هیچ کدام از این ویروس‌ها بدون ADAR1 خوب رشد نکردند. با این حال، هنگامی که آن‌ها ADAR1 را دوباره به ویروس نرمال سرخک اضافه کردند، توانست رشد کند، اما ویروس جهش‌یافته رشد نکرد. با مقایسه مقدار RNA دو رشته از ویروس جهش‌یافته و ویروس نرمال، آن‌ها آستانه تغییر RNA دو رشته را از طریق ADAR1 تخمین زدند.

یافته‌ی این گروه در مورد چگونگی استفاده ویروس‌ها از ADAR و آستانه RNA می‌تواند درمان‌های ضدویروسی جدیدی را پیش رو قرار دهد که ADAR1 را هدف قرار می‌دهند تا ویروس‌ها نتوانند از آن برای مخفی شدن از سیستم ایمنی بدن استفاده کنند.

لینک خبر

Rate this post
برچسب‌ها
نمایش بیشتر

نوشته‌های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
EnglishIran
بستن
بستن