پروتئین نوترکیبدارو رسانیسرطان

پیشرفت غیرمنتظره نانوذرات در مبارزه با سرطان

اخیراً محققان مؤسسه ملی علوم و فناوری اولسان کره جنوبی (UNIST)، یک سیستم دارورسان هدفمند جدید را برای مبارزه با سرطان معرفی کرده‌اند. این سیستم قادر است خواص درمانی و دارویی روش‌های درمانی رایج را بهبود بخشد. فناوری مذکور با استفاده از یک پوشش هاله پروتئین، ایمنی و اثربخشی دارو را افزایش می‌دهد. این سپر پروتئینی به‌عنوان یک عامل هدف‌گیرنده عمل کرده و در تنظیم ارتباطات بین نانوذرات و سیستم‌های زیستی مؤثر خواهد بود. هاله پروتئین بر اثر اتصال مولکول‌های پروتئینی پلاسما به سطح نانوذرات تشکیل می‌شود.


سیستم دارورسان هدفمند به روشی اشاره می‌کند که به‌طور انتخابی ترکیبات دارویی را از طریق یک نوع حامل ‌دارویی ویژه به بافت‌ها، اندام‌ها و سلول‌های هدف منتقل می‌کند. با این‌که تاکنون ده‌ها هزار سیستم دارورسان مختلف توسعه یافته‌اند، اما تأثیر آن‌ها بسیار کم بوده‌است. این بدین دلیل است که صدها پروتئین در بدن به این حاملین دارویی متصل می‌شوند و پدیده هاله پروتئین رخ می‌دهد. این پدیده باعث می‌شود حتی زمانی‌که دارو به هدف خود نظیر یک سلول سرطانی نزدیک می‌شود، کارآیی درمان به‌شدت کاهش یافته و عوارض جانبی دیگر نیز مشاهده شوند که ممکن است موجب بروز اثرات سمی گردند.

پروفسور Ryu، سرپرست این مطالعه، گفت: “گزارشات نشان می‌دهد که استفاده از یک پوشش محافظتی سازمان‌یافته از پروتئین‌های بسیار پایدار که با یکدیگر هیچ‌گونه تعاملی ندارند می‌تواند اثر هاله پروتئینی را کاهش دهد.”

محققان در این مطالعه، مفهوم پوشش یا سپر هاله پروتئین (PCS) را برای یک سیستم دارورسان هدفمند و مؤثر معرفی کرده‌اند. آن‌ها با استفاده از فناوری DNA نوترکیب، پروتئین‌های پیوندی نوترکیبی را تولید کرده‌اند که پایداری فیزیکی بالایی داشته و به‌طور انتخابی سرطان را هدف قرار می‌دهند. سپس، این پروتئین ترکیبی به‌عنوان پوششی برای احاطه کردن سطح حاملین دارویی نانوذرات و در نتیجه ساخت نانوذرات PCS یا (PCSNها) مورد استفاده قرار گرفت.

در واقع، توانایی هدف‌گیری حاملین دارویی نانوذرات با یک لیگاند هدف، در معرض پوشش پروتئین‌های خون در یک محیط بیولوژیکی از دست می‌رود. با این‌حال، سیستم جدید PCS با ممانعت از جذب پروتئین خون، توانایی هدف‌گیری ترکیب را حفظ کرده و از پاکسازی ناخواسته آن‌ها توسط دستگاه فاگوسیت تک‌هسته‌ای جلوگیری می‌کند.

محققان برای درک تعاملات بین PCSNها و مؤلفه‌های بیولوژیکی خارجی، محیطی شبیه به سیستم‌های بیولوژیکی انسان را تداعی کردند. این امر از طریق شبیه‌سازی‌های کامپیوتری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان می‌دهند که جلوگیری از هجوم پروتئین‌های ناخواسته خارجی اثر درمانی ترکیب دارویی را تا ۱۰ برابر افزایش می‌دهد.

آن‌ها همچنین اثر دارورسانی با استفاده از سلول‌های ایمنی و سلول‌های سرطانی را مورد بررسی قرار دادند. سیستم دارورسان PCS می‌تواند سلول‌های سرطانی را از بین ببرد بدون اینکه توسط‌ سلول‌های ایمنی به دام افتد. این امر پس از مجاورت طولانی مدت سیستم دارورسان در محیط‌های زیستی نیز قابل مشاهده است. PCSN در موش‌های مبتلا به سرطان سمیت کمتری را بروز داده و توانایی هدف‌گیری سرطان را بهبود می‌بخشند.

Ryu افزود: “یافته‌های ما علاوه بر درمان سرطان، در سایر زمینه‌ها نظیر تشخیص و درمان بیماری‌های مختلف و همچنین درمان نوری گرمایی مؤثر خواهند بود.”

لینک خبر
لینک مقاله

Rate this post
برچسب‌ها
نمایش بیشتر

نوشته‌های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید

بستن
دکمه بازگشت به بالا
EnglishIran
بستن
بستن