ایمنی درمانیمهندسی ژنتیک

برنامه‌ریزی مجدد سلول‌های T برای حمله به تومورهای جامد

یک رویکرد جالب در درمان سرطان کبد، تقویت سیستم ایمنی بدن است. در حال حاضر، یک تیم بین‌المللی از محققان A*STAR به‌طور ژنتیکی سلول‌های T انسانی خاصی را طراحی کرده‌اند که قادرند علیه سلول‌های سرطانی کبد در بیماران مبتلا به هپاتیت B فعالیت کرده و پتانسیل ضد توموری طولانی مدتی را ارائه دهند.


هپاتوسلولار کارسینوما (HCC) یک شکل رایج سرطان کبد و یکی از علل اصلی مرگ و میر ناشی از سرطان در سراسر جهان است. بروز این بیماری اغلب با آسیب‌ مزمن کبدی مرتبط با ویروس هپاتیت B یا HBV در ارتباط است.

دکتر Andrea Pavesi –سرپرست این مطالعه در مؤسسه زیست‌شناسی مولکولی و سلولی A*STAR- گفت: “هدف کلی این مطالعه، توسعه نسل‌های بعدی ایمونوتراپی‌ برای سرطان کبد مرتبط به HBV و دیگر تومورهای جامد از جمله متاستاز ثانویه است. درمان تومورهای جامد در مقایسه با سایر سرطان‌ها از جمله سرطان‌های خون، چالش‌برانگیز است. زیرا نفوذ و تهاجم سلول‌های ایمنی به این تومورها دشوار به‌نظر می‌رسد.”

با این وجود، دو نوع ایمونوتراپی نویدبخش در درمان این نوع تومورها ارائه شده است. در روش درمانی مهارکننده چک‌پوینت‌ها، به‌طور ویژه از آنتی‌بادی‌ها برای مهار کردن مولکول‌های بازدارنده سلول‌های T استفاده می‌شود. این مولکول‌ها در مهار سلول‌های T مهاجم به تومورها نقش دارند. این در حالی است که در روش سلول‌درمانی تطبیقی، سلول‌های T مشتق از بیمار برای تقویت توانایی تهاجمی خود در خارج از بدن بیمار تغییر می‌یابند. 

هر دو روش در درمان برخی از بیماران مبتلا به سرطان موفق عمل کرده‌اند. با این‌حال، یافتن، جداسازی و دستکاری سلول‌های T دارای ویژگی‌های مطلوب، دشوار است. 

محققان درصدد بهره‌گیری از امتیازات این دو رویکرد برای غلبه بر محدودیت‌های درمانی هستند. آن‌ها ابتدا سلول‌های T را برای بیان یک نوع پروتئین سطحی سلول به‌نام گیرنده سلولی T یا TCR تغییر دادند. این پروتئین‌ها در شناسایی سلول‌های سرطانی کبد آلوده به HBV نقش دارند. 

Pavesi ادامه داد: “قلاب TCR در سطح سلول‌های سرطانی با یک قلاب مشتق‌شده از HBV مربوطه متصل می‌شود. مهندسی ژنتیک در افزایش قابل‌توجه سلول‌های T تشخیصی و مهاجم تومورهای جامد موفق عمل می‌کند.”

مشکل دیگر، غلبه بر کاهش تدریجی کارایی سلول‌های T یا “پدیده خستگی سلول T” است که در نتیجه تحریکات مکرر این سلول‌ها رخ می‌دهد. گیرنده پروتئینی PD-1 واسطه‌ مرکزی این پدیده و هدف روش درمانی مهارکننده چک‌پوینت‌ها است.

بازیابی کنترل ایمنی سرطان از طریق مهار PD-1 برای اولین بار در مطالعات حیوانی مورد مطالعه قرار گرفت و نتایج آن برای بیماران مبتلا به سرطان پوست (ملانوما) نیز قابل تعمیم بود. به موازات آن، روش درمان تطبیقی، نتایج خوبی را در درمان سرطان خون و  ملانوما به همراه داشت. 

با وجود تمام این موفقیت‌ها، استفاده از آنتی‌بادی‌های مسدودکننده PD-1 محدودیت‌ها و معایبی دارد. از جمله این معایب می‌توان نیاز به دوزهای متعدد، هدف‌گیری نامناسب سایر سلول‌های بیان‌کننده PD-1 توسط این  آنتی‌بادی‌ها و بروز بیماری‌ھای خودایمنی در برخی از بیماران اشاره کرد. به عقیده این محققان راه‌حل غلبه بر این مشکل، حذف ژنتیکی PD-1 در سلول‌های T مورد نظر است. آن‌ها برای انجام این منظور، از تکنیک ویرایش ژن برای جلوگیری از بیان PD-1 بر سطح سلول‌های T مهندسی‌شده استفاده کردند. 

محققان برای ارزیابی پیامدهای عملکردی حاصل از این دستکاری‌های دوگانه در ایمنی ضدتومور، از یک دستگاه میکروفلوئید سه‌بعدی استفاده کردند. یافته‌های این مطالعه نشان‌دهنده این اصل است که یک رویکرد دوگانه در برنامه‌ریزی مجدد سلول‌های T انسانی می‌تواند توانایی این سلول‌ها را برای حمله به تومورهای جامد تقویت کند.

توسط
Medical X Press
منبع
Molecular Therapy
برچسب‌ها
نمایش بیشتر

فائضه ابوطالبی

دانش‌ آموخته کارشناسی ارشد میکروبیولوژی دانشگاه فردوسی مشهد و علاقمند به انجام فعالیت‌های مختلف در حوزه‌های علمی، عکاسی و طراحی هستم.

نوشته‌های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

چهـارده − = هفـت

دکمه بازگشت به بالا
بستن