زیست شناسی مصنوعیمتابولیسممهندسی ژنتیک

ژنراتورهای باکتریایی

جهان باکتری ها پراست از استعدادهای خارق العاده ای که از میان آن ها می توان به استعداد تولید الکتریسیته اشاره کرد. در طبیعت باکتری هایی به نام الکتروژنیک وجود دارند که این استعداد، بخشی از متابولیسم آن هاست. محققان دانشگاه کالیفرنیا راهی برای بخشیدن این توانایی به باکتری های غیرالکتروژنیک یافته اند.


هدف دانشمندان در این زمینه این بوده است بتوان به شرایطی دست یافت که اگر در مخازن تصفیه آب را ببندند و الکترودهایی را به این باکتری ها متصل کنند، این باکتری ها حین تصفیه آب مقدار کمی الکتریسیته نیز تولید می کنند.

حاصل آزمایشات گسترده، باکتری هایی به نام shewanella oneidensis MR-1 می باشند که درمحیط های بدون اکسیژن زندگی می کنند و می توانند به کمک پروتئین های رسانای جریان الکتریسیته در غشای سلولی شان، به جای هوا، در درون فلزهای معدنی و الکترودها تنفس انجام دهند.

با الهام گرفتن از این باکتری، می توان به باکتری هایی که توانایی تولید الکتریسیته ندارند، این صفت را القا کرد. برای این امر آن ها توانسته اند مولکولی به نام DFSO+ بسازند که هسته آن شامل یک اتم آهن می باشد. دانشمندان این مولکول را پروتئین مصنوعی می نامند، زیرا یک ماده شیمیایی غیر پروتئینی است که وظیفه یک پروتئین را انجام می دهد. آن ها همچنین این مولکول را به اندام های مصنوعی بدن تشبیه کرده اند.

برای اضافه کردن DFSO+ به باکتری ها، مقدار کمی از پودر زنگار رنگ را درون آب حل می کنند و این محلول را به محیط کشت باکتری ها می افزایند. درعرض چند دقیقه، این مولکول ها راه خود را به غشای سلولی باکتری پیدا می کنند و ازطریق هسته آهنی شان شروع به هدایت جریان می کنند.

این یک رویکرد شیمیایی برای تغییر قابلیت باکتری هاست که احتمالا باید ارزان تر از مهندسی ژنتیک برای هدف مشابه باشد.

ترجمه : علیرضا هاشمی

لینک مقاله
لینک خبر

برچسب‌ها
نمایش بیشتر

نوشته‌های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
EnglishIran
بستن
بستن