انسولیندیابت

نگاهی خارج از چارچوب انسولین به درمان بیماری دیابت

دیابت نوع یک، نوعی بیماری خود ایمنی است که در آن به سلول های ترشح کننده انسولین در پانکراس حمله می شود.


درمان قطعی برای آن وجود ندارد و عموما در سنین کودکی و نوجوانی رخداد ابتلا به آن به وقوع می پیوندد و در حدود 10% از کل بیماران دیابتی را شامل می شود. این بیماری با تزریق انسولین در طی تمام طول عمر جهت مدیریت قند خون مداوا می شود.

از دست رفت توانایی فیزیکی به علت زوال عضلانی یکی از عوارض دیابت نوع یک است که اغلب نادیده گرفته می شود.

گروهی از محققین به تازگی در تحقیقاتشان این نکته را برجسته نموده اند که از دست دادن زودهنگام سلول های بنیادین عضلانی در این بیماری، کلید زوال عضلانی در سال های آینده می باشد.

از دست دادن عضله اسکلتی که بزرگترین اندام حساس به انسولین است، بر روی توانایی بدن در کنترل قند خون و پاسخ به انسولین در طول زمان تأثیر می گذارد. “مقاومت انسولینی” در بیماران مبتلا به دیابت نوع یک، از عوامل اصلی دخیل در ایجاد عوارض بیماری مانند از کارافتادگی کلیوی و بیماری های قلبی عروقی می باشد.

محققین دانشگاه مک مستر با مطالعه نمونه های موشی و انسانی دریافتند که دیابت نوع 1 بر روی عضلات اثری منفی دارد و با بهبود سلامت عضلات می توان مقادیر قند خون را کاهش و پاسخ به انسولین را افزایش داد.

یکی از راه های مقابله با از دست رفت عضلات اسکلتی در دیابت، کاهش میواستاتین است. این ماده، هورمونی طبیعی است که رشد عضلانی را مهار می کند. با مهار این هورمون، حتی بدون وجود انسولین، مقادیر قند خون به طور چشمگیری کاهش می یابد و عضلات نسبت به انسولین بسیار حساس تر می شوند. البته مشخص است که بهترین راهکار جهت تقویت عضلات، تمرینات ورزشی می باشند.

لینک خبر
لینک مقاله

 

 
برچسب‌ها
نمایش بیشتر

نوشته‌های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
EnglishIran
بستن
بستن